nazaki's profile© ¸ . • . ¸¸.•'´¯¯`'•> ¬...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
© ¸ . • . ¸¸.•'´¯¯`'•> ¬¬:[¬¬ °...¬εїз Namtarn™ ♀ Vs. satan¬]° ¬¬:[¬¬ ¸ . • . ¸¸.•'´¯¯`'•>©*I don't give a shit=I don't care* |
||||||||||||||
|
October 26 จบซะทีแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจและจบทุกอย่างลง
ปากก็ได้แต่บอกว่า...ไม่อยากให้เค้าเลิกกัน
ได้แต่ยิ้มสู้และรับทุกอย่าง...ว่าตัวเองเป็นคนผิดเอง (เอาแนวนางเอกแต่เปล่านะเป็นนางร้ายตะหาก)
ไม่รู้จะตอบยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น...แต่เรื่องที่เกิดคงไม่โทษใคร
ตอนนี้ในใจแม่งสับสนวุ่นวาย
ทำไมต้องยังคิดถึง...
ทำไมยังต้องการที่จะเจอ...ที่จะคุย
ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร...
จะขอใช้เวลาต่อไปเพื่อทิ้งเรื่องทุกอย่าง
ไม่รู้จะอีกนานมั้ย
สุดท้ายความรู้สึกก็โดนทำร้ายอีกครั้ง
สุดท้ายความรู้สึกที่แย่ๆกูก็ต้องรับรู้และเรียนรู้คนเดียว
คำว่าแคร์ความรู้สึกจากปากใครสักคนมันคงไม่มี
และมันคงไม่มีทางรับรู้
แน่นอนว่าซักวัน...อีน้ำตานจะเข้มแข็งกว่านี้
**ขอบคุณเพื่อนที่อยู่เคียงข้างรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นให้กำลังใจตลอดมา
**ขอบคุณพี่ชายคนนึ่งที่คอยอยู่กะน้องสาวและคอยปลอบ
October 24 อย่าบอกว่าเป็นคนดี 
October 22 กลับไม่ได้...ไปไม่ถึงไม่เข้าใจตัวเอง...ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดหรือป่าว... ไม่อยากทำให้ใครลำบากใจนะ... แล้วเลือกได้มั้ย...ก็ไม่อ่ะ อย่าทำให้ต้องตัดสินใจแบบห้ามใจได้มั้ย จะมีไรให้กูต้อง...คิดอีกว่ะ
September 20 สังขาร......อืมเริ่มเข้าใจblogนี้เอาแบบpureๆล่ะกัน...
หลังจากที่เข้าไปนอนโรงพยาบาลศรีนครินทร์
เมื่อ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา อาจหายหน้าหายตาไป
ตอนนี้กลับมาแล้ว กลับมาพร้อมโรค...อะไรก็ไม่รู้
หมอยังวินิจฉัยโรคม่ะได้...
สาเหตุการเข้าโรงบาลเพราะเริ่มต้นที่เป็นไมเกรน
แล้วไปหาหมอฉีดยาเรียบร้อย...
หลังจากนั้น 1 สัปดาห์ ณ ตึกภาควิชา
นริสรา มีอาการมึนหัวและร่างกายซีกซ้ายเริ่มขยับไม่ได้
และเริ่มไม่รู้สึกอะไรที่ข้างขวา...เหมือนคนเป็นอำมะพึก
ครึ่งซีกขวา...จากนั้นจึงรีบบอกเพื่อนให้เรียกรถโรงบาล
ตอนนั้นปากและหน้าก็เริ่มช้า...จานที่ภาคมาดู
สักพักรถโรงบาลพร้อมเปลนอนขึ้นลิฟท์มา
ก็ขึ้นเปลไปโดยที่ชาอยู่...จนถึงโรงบาล
นี่จึ้งเป็นการโดนเข้าน้ำเกลือครั้งแรก
เจ็บสุดๆ...จากนั้นหมอก็เอาอะไรไม่รู้มาเคาะขาแขนเล่นประสาทสัมผัส
เหมือนพวกเป็นปัญหาอ่อน...อ่ะ
แล้วก็ให้นอนโรงบาล...ครั้งแรกในชีวิตอีก
เปลี่ยนชุดโรงบาล....โดนงดน้ำและอาหาร
หิวมาก...ประมาณ 20.00มีคนเอาไก่ทอดมาฝาก
พยาบาลไม่ให้กินงดอยู่...เค้าก็เอาไก่กลับ
ประมาณ21.00พยาบาลมาบอกกินได้
แล้วมันจะให้กูกินอะไรนิ่....
วันนั้นนอนหิวทั้งคืน...ทรมานสุดๆ
อยู่โรงบาลนานถึง 1 สัปดาห์...ชินกับกลิ่นและบรรยายกาศ
ทรมานมากเหงาๆสุดๆ...ไปไหนก็ไม่ได้
มีแต่บอกว่าจะให้กลับแต่ก็ไม่ได้กลับ
ไปสแกนหัวใจก็เจ็บมาก..หมอผู้ชายอีก
ต้องถอดเสื้อออกเหลือแค่...แล้วเอาผ้าปิดไว้
คิดดูดิหมอเห็นหมดอ่ะ....ทั้งกดทั้งเน้นอีกกูเจ็บโคตร
วันต่อมาไปสแกนสมอง...ฉีดสารทึบรังสี
แสบๆร้อนๆที่แขนมากกลิ่นยาออกปากเลย
แต่ก็ยังไม่สรุปอาการ...
จนวันออกจากโรงบาลก็ยังไม่รู้อีกว่าจริงๆเป็นไรกันแน่
จากนั้นใบนัดของหมอเจอสัปดาห์ละ 1เลย
ครั้งไปตรวจหัวใจด้วยกาแหย่กล้องลงไปทางหลอดอาหาร
เพื่อส่องความผิดปกติของหัวใจ
เจ็บมากๆโดยเฉพาะรสชาติของยาชา
ตรวจเสดก็ยังไม่สรุปอีก
อาทิดต่อมาไปตรวจความก้าวหน้าของอาการ
หอมันบอกว่ามีอาการของหลอดเลือดอุดตัน
ที่สมองอ่ะนะ
ล่าสุดไปทำMRIมา นอนในอุโมงค์เป็นชั่วโมง
ไม่ให้ขยับตัว..อึดอัดมาก...ต้องท่องพุทธ-โธจนตรวจเสดอ่ะ
สุดท้ายแล้วก็ต้องรอผลการรักษาอีกที
วันที่หมอนัดคือ 2 ตุลาคม 50 ถึงจะรู้ว่าจะต้องรักษายังไง
เป็นอะไรกันแน่....เอาใจช่วยด้วย
ไม่อยากเจอการตรวจแบบทรมานอีก
ตอนนี้ต้องควบคุมไม่ได้ไมเกรนเกิดเพราะหมอกลัวเส้นเลือด
ในสมองแตก...จะตายมั้ยนิ่
อาจดูว่าแข็งแรงแต่ๆจริงๆแล้วไม่ใช่เลย
อยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนปกติ
ไม่อยากกินยาแล้ว....
เสาร์ตะกี้ก็กลับเลยอีก..มีความสุขดี
ยกเว้น...แอลกอฮอล์&ช็อกโกแล็ต
ม่ะให้กิน...นี่อ่ะความทุกข์
รักครอบครัว
รักเพื่อน
และขอบคุณทุกคนที่ไปเยี่ยม
และให้กำลังตอนที่นอน
โรงบาลและของฝาก
ขอบคุณมากๆค่ะ
และคนที่โทรถามด้วย...
น้ำตานขม** August 27 การกลับไปสู่จุดเดิมอีกครั้ง.........ณ เมืองเลยมีโอกาสได้กลับไปสู่จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทุกอย่างที่
เมืองเลยแสนสุข...ดีใจมากๆ
เมื่อได้เห็นทะเลภูเขา
กับอากาศที่ดีดี...สดชื่นมาก
กับส้มตำร้านหน่อย..ตำซั่ว..สุดๆแซบ
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
ทุกๆที่...ที่เคยไปเคยทำอะไรหลายๆอย่างก็ยังเหมือนเดิม
แหละอีกอย่างที่เหมือนเดิมคือ...
ความรู้สึกเก่าๆมันกลับมา...
ยิ่งทำให้จำเรื่องเก่าๆได้มากขึ้น
เกลียดเหลือเกินที่มันไม่หายไปซักที
แค่คน...คนเดียว
~oOo...เกิดมาแค่รักกัน...oOo~
และแล้วก็ถึงเวลา และแล้วเธอก็ต้องไป ฉันก็เข้าใจที่เธอเลือกเดิน
ฝืนยิ้มด้วยความยินดี ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิน ได้แต่ยืนมองภาพเธอไปกับเขา รัก แม้รักอย่างไง ก็รัก ได้เพียงหัวใจ สุดท้ายต้องยอมปล่อยเธอไปกับเขา * จากนี้ เธอก็คงไปดีก็ขอให้เธอจงสุขสบาย เธอจงเดินไปตามความฝันของเธอที่เธอตั้งใจ แม้ฉันต้องเสียใจ แต่ฉันจะรับไว้เอง
** อย่างน้อย เธอก็ทำให้ฉันรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด
ได้เป็นคนที่เธอเคยรักก็ดีแค่ไหน ฉันต้องยอมเข้าใจ เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน สุดท้ายไม่เป็นอย่างฝัน ฉันยอมทำใจ ชีวิตที่เราเคยมี แขวนไว้บนด้ายบางๆ ไม่รู้ว่ามันจะขาดเมื่อไหร่ เมื่อเธอเจอทางที่ดี เธออยากมีชีวิตใหม่ ไม่ผิดอะไรเมื่อเธอต้องเลือกเขา รัก แม้รักยังไง ก็รัก ได้เพียงหัวใจ สุดท้ายต้องยอมเป็นคนที่ปวดร้าว ************** เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน สุดท้ายชีวิตของฉันก็ไม่มีใคร แต่ตอนนี้ชีวิตฉันก็ยังดำเนินต่อไปเพื่อ....
ครอบครัว-พ่อ แม่และน้อง
ตัวเอง
และทุกคนที่ทำให้โลกสดใสอีกครั้ง
  |
|
||||||||||||
|
|
||||||||||||||
|
|
