กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ที่เริ่มต้นขึ้นมานั้น  มันอาจจะเกิดจากหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง อาจจะไม่ใช่แค่ความรักเพียงอย่างเดียวหรือไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรักเลย  เหตุการณ์อาจจะบังคับให้เรารักหรือเราเลือกที่จะรักจริงๆก็ได้  คงไม่มีใครตอบอะไรได้นอกจากตัวเอง  คนที่ต้องเผชิญกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมา  จากความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ  แต่สุดท้ายจะมานั่งโทษตัวเองคนเดียวก็ไม่ได้  คงเป็นไปไม่ได้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสาเหตุเพราะเราคนเดียว  อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเรายื้อทุกอย่างไว้ไม่ได้  เราคงต้องปล่อยมันไปแล้วเผชิญชะตากรรมนั้น  แล้วก้าวผ่านมันไปด้วยต้วของเราเองให้จงได้  แต่มองดูระยะทางช่างน่ากลัวเหลือเกิน  ที่ต้องเดินไป  ตอนนี้การเดินทางต้องเดินเพียงลำพังคนเดียว มันสำคัญหรือว่าการที่เราจะก้าวไปข้างหน้านั้นต้องมีใครไปด้วย  เพราะตลอดทางที่ผ่านมาไม่ใช่เพราะเค้าหรอกหรือที่ทำให้การเดินทางของเราต้องผิดเพี้ยนไป  การที่เราใช้เวลามานานเราเคยได้คิดอะไรขึ้นมาบ้างไหม  เคยได้อะไรจากเวลานั้นมั้ย  มันย่อมมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีปะปนกันไป  เรากำหนดมันไม่ได้  ถึงท้ายที่สุดก็ต้องมานั่งให้กำลังใจตัวเอง  แต่ต้องเข้าใจว่าตอนนี้กำลังนั้นมันได้หายไปจากตัวของเราเสียแล้ว  มองไปรอบๆตัว  คงมีเพลงเสียงเพลงที่ดังอยู่พร้อมๆกับน้ำตาที่หยดลงมาทำเอากางเกงเปียก  แสงไฟถูกปิดลง  คิดเพียงว่าจะเอาความมืดเข้าช่วย  ลบรอยน้ำตานั้น ถึงแสงไฟจะมืดแค่ไหนและลบรอยน้ำตาไม่ให้มองเห็นได้แต่ไม่สามารถลบรอยความรู้สึกในใจได้เลย  อยู่คนเดียวเงียบๆก็ทำให้ตัวเองฟุ้งซ่านเหมือนกัน  ด้วยความที่ไม่ชินกับการที่ต้องอยู่คนเดียว  แต่โดยความเป็นจริงเราอยู่คนเดียวเสมอมา  ความวังเวงในห้องที่ไม่มีแสงสว่างมันช่างน่ากลัวกับความรู้สึกตัวเองเหลือเกิน 

   ก่อนที่เหตุการณ์แสงไฟในห้องจะถูกปิดลงนั้น   มีเพียงคำพูดที่ว่า “งั้นเค้าไปเอง”กับเสียงเปิดปะตู ลมผ่านเข้ามาในห้องเย็นวูบหนึ่งพร้อมกับเสียงปะตูปิด หลังจากสิ้นเสียงปะตูปิด ก็มีประโยคหนึ่งเกิดขึ้น “ตัวเลือกของตัวเองนะ ถ้าไม่กลับมาก็แสดงว่าเราจบ”  แล้วทุกอย่างก็เงียบงัน  ความมืดเข้าครอบงำ  ความรู้สึกถูกปิดตาย  บ่อน้ำตาเริ่มทำงาน  ความหนักจากไหนไม่รู้เข้าทับอย่างแรงตั้งตัวไม่อยู่  เข่าอ่อนลงไปที่พื้น  สมองหยุดทำงานชั่วขณะ  เหมือนคนไร้สติ  เราไม่รู้หรอกว่าเราพูดอะไรออกมาไป  คำพูดนั้นอาจทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นหรือแย่ลง  เราคงจะรู้กันดี  เราจะยอมให้มันเกิดขึ้นเหมือนอย่างคำพูดของเรามั้ย  แต่สุดท้ายแล้วคำพูดที่ว่า  “ งั้นเค้าไปเอง” มันก็เป็นผลที่เกิด  เหตุการณ์ทุกอย่างหยุดและไม่มีการดำเนินต่อไปอีก  นับจากนี้   เหมือนนาฬิกาถ่านหมด มันก็ไม่เดิน ก็เท่านั้นเอง  

          เมื่อทุกอย่างจากวันนั้นมันได้กลับมาสดใสอีกครั้ง  ทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติเหมือนเดิม  ช่างแปลกเหลือเกิน ซึ่งก็ยังงงๆกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเช่นกัน  การใช้ชีวิตเป็นเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านๆมาของเรา (ความรู้สึกก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีมากขึ้นหรือลดลง)

          การอยู่ด้วยกันหรือคบกันนานๆ  อาจจะไม่ได้ช่วยให้คนสองคนรักหรือเข้าใจกันจริงๆก็ได้อาจเป็นเพราะเราสองคนคิดกันไปเองมากกว่าว่า “เราก็คบกันมานานแล้วนะเรื่องแค่นี้มันก็น่าจะรู้และเข้าใจได้แล้ว” ที่พูดมาผิดถนัดเลย  เวลาที่คิดว่าแสนนานมันก็แค่ทำหน้าที่ของมัน เดินไป  ผ่านไป เรื่อยๆเรื่อยๆและไม่สิ้นสุด  แต่ที่สิ้นสุดคือ  คนสองคน

          บางครั้งการคุยกันแลกเปลี่ยนความรู้สึกระหว่างคนสองคนถ้ามีเกิดขึ้นบางก็จะเป็นสิ่งดี  เพราะการที่เราอยู่ด้วยกันทุกชั่วโมงทุกเวลานั้นไม่ได้หมายความว่าเราต้องเข้าใจตลอดนะ  ควรเปิดโอกาสให้ได้เปิดใจ เผยความนึกคิดของกันและกันบาง  การที่เราถามว่า “เคยรักซักคนหนึ่งจนหมดใจของเธอมั้ย” นี่มันคือการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน  ไม่ได้หมายถึงว่า “อยู่กันมาขนาดนี้แล้วยังจะมาถามอีก” นี่ไม่ใช่คำพูดที่ถูกต้องนัก  อย่าไปปฏิเสธคำถามของเค้าหรืออย่าพูดว่า  “ไม่อยากจะพูดเรื่องแบบนี้เลย” เพราะถ้าเป็นตัวคุณบ้างจะรู้ว่ามันเสียความรู้สึกแค่ไหน  ถึงบางครั้งจะเป็นคำถามโง่ๆคุณก็ไม่ควรไปดูถูกคำถามของกันและกัน  ควรให้โอกาสเราสองคนได้พูดเรื่องเหล่านี้บ้าง อย่าได้แสดงความรำคาญออกมาเลย เพราะบ้างครั้งตัวคุณเองก็อาจทดแทนบางสิ่งของเค้าไม่ได้เลย  การที่เค้าต้องการคุยเรื่องนี้กับคุณนั้นคือความเอาใจใส่ในความเป็นไปของความรักของเค้าต่างหากล่ะ